Mars

Ik was gisteren ook bij de klimaatmars.
Historisch zou het zijn, koud en nat was
het, na 2 uren doorweekt en verkleumd,
en nog kwam er maar geen beweging.
Lopen! Lopen! scandeerden de mensen.
Maar aan het podiumprogramma, dat
voor de meeste mensen onzichtbaar en
onverstaanbaar was, kwam geen eind.
Groeiende irritatie vanwege vele paraplu’s
prikkend en druppelend in mijn nek en de
vaststelling dat kritiek op multinationals
soepel samengaat met selfies op iphones.
Maar toch was het mooi om er bij te zijn,
eensgezind voor de zaak van het klimaat.

Moeder aarde

Moet je zorg hebben om haar
of zijn die zorgen overdreven…
Weet je het niet, wacht je maar
af en hoopt er het beste van?

Als het nu je eigen moeder is
die reden geeft tot bezorgdheid,
blijf je dan afwachten en
hopen dat het wel overwaait?

Doe je dan niet wat je kan om
de bezorgdheid weg te nemen?
Je wacht niet af want je moeder
is uniek en onvervangbaar.

Zou je dat dan niet doen voor
de aarde, moeder van ons allen?
Dat je niet afwacht, maar doet
wat je kan om haar te helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *